Page 54 - Public Health AUG65

เทศบาลนคร เมือง และตำบล โดยกรมสาธารณสุขควบคุมดูแล

ทางด้านวิชาการ

การแพทย์และงานสาธารณสุข เริ่มขยายจากส่วนกลางสู่ส่วน

ภูมิภาค มีการสร้างสถานพยาบาล และโครงสร้างด้านสาธารณูปโภค

ตามหัวเมืองใหญ่ในแต่ละภาคของสยามประเทศ อาทิ โรงพยาบาล

นครสวรรค์ (พ.ศ. ๒๔๖๘), โรงพยาบาลปัตตานี โรงพยาบาล

สุพรรณบุรี (พ.ศ. ๒๔๖๙), โรงพยาบาลสุราษฎ์ธานี (พ.ศ. ๒๔๗๑),

โรงพยาบาลปทุมธานี โรงพยาบาลกลาง (พ.ศ. ๒๔๗๒), โรงพยาบาล

สระบุรี โรงพยาบาลบุรีรัมย์ (พ.ศ. ๒๔๗๓) เป็นต้น

เมื่อการแพทย์และสาธารณสุขขยายไปสู่ส่วนภูมิภาค ปัญหา

ความต้องการแพทย์แผนปัจจุบัน พยาบาล และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข

มีมากขึ้น ในต้นรัชกาลที่ ๗ สยามประเทศมีโรงพยาบาลเพียง ๑๐

แห่ง โอสถสภา ๗๘ แห่ง ซึ่งเป็นสถานพยาบาลชุมชน ไม่มีแพทย์

ประจำ ชาวบ้านเรียกว่า สุขศาลา (สถานีอนามัย ในเวลาต่อมา)

จำนวนสถานพยาบาลรักษาโรคนี้นับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับ

ประชากร ๑๒ ล้านคนในขณะนั้น ในปลายรัชกาลจากรายงานกรม

สาธารณสุขประจำปีพ.ศ. ๒๔๗๙ เป็นปีแรกที่มีนายแพทย์สาธารณ-

สุขจังหวัดครบ ๖๙ จังหวัด แพทย์แผนปัจจุบันที่ขึ้นทะเบียนประกอบ

โรคศิลปะสาขาต่างๆ มี ๒,๖๖๘ คน แผนโบราณ ๓๓,๘๐๒ คน และ

๕๒