Page 33 - The Father of Thai Public Health

เมอเรามความคดแลว ขาพเจาเช่อว่า เราจะสามารถสรางภาษา
ื
ี
ิ
ื
้
้
่
้
้
ของเราเองใหเปนเคร่องมือแสดงความคิดอันนั้นได ภาษาอาจตาม
้
้
็
ื
้
ิ
ความคดได.........
........ผูติภาษาของเราไม่มคาพอเพียงท่จะใชแสดงความคิดต่างๆ ได ้
้
ํ
้
ี
ี
นั้น มองเห็นปญหาไม่ลึกพอ ทจรงมขอบกพรองสองขอ คือ
ี
ิ
่
้
่
ี
ั
้
๑. เราไม่รภาษาของเราดีพอ
้
ู
็
ี
่
ํ
ี
๒. หรอไม่ เรากไม่มความคดอสระของเราเองพอทจะนามาแสดง
ิ
ิ
ื
่
้
ิ
ั
่
ฉะน้นสงทีเราตองการจรงๆ น้นคือ การอบรมความคิดทีจะ
ั
ิ
่
นํามาใชเปนเน้อเรองแสดงโวหาร และสมบัติคําของภาษาเรา
้
่
็
ื
ื

การลงทุนเรองการศึกษา
่
ื
้
ุ
ความตอนหนึ่งของลายพระหัตถ์ ถึงนายซ่นใช แมนมาษ ลงวันท ่ ี
้
๘ เมษายน พ.ศ. ๒๔๗๒ (๒)
ในเรองการศึกษาในประเทศสยาม ขาพเจาสนใจในการศึกษา
ื
่
้
้
ิ
้
ี
ึ
มาก จึงมผูปรกษาถึงการศึกษาของบุตรและธดาหลายราย และบางรายก ็
ิ
ขอความอุดหนุน แทบทุกรายขาพเจาไดมโอกาสพจารณางบประมาณของ
้
ี
้
้
ั
ั
ครอบครวนั้น เห็นว่า โดยมากเขาตั้งรายจ่ายสําหรบการอยู่กน การแต่ง
ิ
ี
ั
้
กาย การทาบุญ การรบแขก การเล่นและการมหรสพ แต่นอยรายท่ตั้ง
ํ
รายจ่ายสําหรบการศึกษา
ั
๓๒