Page 34 - The Father of Thai Public Health
P. 34

ั
                                                                   ํ
                  รวมใจความว่า  รายจ่ายสําหรบการศึกษานั้นยังไม่มีตาแหน่งใน
           งบประมาณของครอบครวคนไทย
                                 ั

                                             ่
                                                 ี
                   ้
                        ้
                                       ั
                                             ื
                                     ้
                  ขาพเจาจึงเห็นวิธีแกปญหาเรองน้  จําจะตองพยายามใหเกิด
                                                          ้
                                                                        ้
                                                                       ็
                                                             ่
                  ิ
                                                           ่
           ความนยมในการศึกษามากข้นทั้งในทีสูง และในทีตํา ใหเกดเลงเห็น
                                       ึ
                                               ่
                                                                   ิ
                                                                 ้
                                                ิ
                                             ็
                             ็
                                                   ่
                                ่
                                                ่
                                   ่
                         ั
                                 ิ
                                                                    ั
            ่
           วา การศึกษาน้นเปนสงทีจําเปน เปนสงทีควรซื้อดวยทุนทรพยอันมี
                                                                       ์
                                                           ้
                                        ็
                                     ื
                                ื
           คา เหมือนอาหาร หรอเครองแตงกาย มนษยเราทุกคนยนดีแตงกาย
                                                                       ่
                                                                 ิ
                                     ่
                                          ่
                                                   ุ
                                                      ์
            ่
                                       ่
                           ่
                                               ้
           บางคนลงทุนแตงกายมากกวารายไดเสียอีก  เหตุใดเราจึงยอมเสีย
                  ่
                      ่
                                                         ่
           เงินแตงแตกาย  และทําไมจึงจะไมยอมเสยเงินคาปญญาบาง
                                                                   ้
                                                            ั
                                                   ี
                                            ่

                                                   ้
                                   ี
                                    ี
                  ระหว่างเวลา ๙ ปท่ นพ. เอลลิส ไดทางานรวมกับพระองค์ท่าน
                                                           ่
                                                     ํ
                                                       ่
                                                      ื
                                       ่
                                       ื
                             ้
             ื
             ่
           เรองที่สนทนา ไม่ไดรับสั่งถึงเรองอื่น นอกจากเรองการศึกษา การศึกษา
           วิชาแพทย  การศึกษาวิชาพยาบาล  การสาธารณสุข การทารกสงเคราะห์
                    ์
                                           ํ
           สิ่งเหล่าน้ไดทรงศึกษามา  ไดทรงทาและบํารุงมา  ไดทรงเอาพระทัยใส่
                                                            ้
                      ้
                                      ้
                    ี
           สอดส่องตลอดเวลา  เพราะฉะนั้น สิ่งเหล่าน้จึงติดอยู่กับพระองค์ท่าน
                                                     ี
                                                          ี
           จนกระทั่งถึงวันท่เสด็จท้งพวกเราไปเสีย  เม่อวันท่ ๒๔ กันยายน พ.ศ.
                                  ิ
                                                    ื
                           ี
           ๒๔๗๒
                                      ิ
                                                                           ิ
                  พระองค์ท่านทรงทนน่งไม่ไดต่อความไม่สามารถ ความไม่สุจรต
                                            ้
           ความเกียจคราน  การมีจรรยาไม่ดี  การเห็นแก่ส่วนตัวเล็กนอย  โดยเอา
                                                                 ้
                       ้
           การเมืองขึ้นบังหนา  และการแสดงตนอวดรทุกอย่าง  ความไม่พอพระทัย
                                                  ู
                           ้
                                                  ้
                                        ํ
           ในการเหล่าน้มเปนอันมาก  จนทาใหออกพระโอษฐรบสังทั้งในทางราชการ
                                           ้
                       ี
                                                        ์
                                                         ั
                          ็
                        ี
                                                            ่
                                                                     ํ
                                        ี
                                          ็
                                                        ํ
           และในส่วนพระองค์  แต่การทั้งน้เปนแต่เพียงทรงตาหนิการกระทาเฉพาะ
                                                                          ๓๓
   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39